zaterdag, 25-06-22 08:43:22. Vanmorgen om half 8 opgestaan. Rustig op gang komen. Vandaag begint de vakantie. We reizen naar Friesland weer naar bed and breakfast boerderij 'Aan het Voetpad' in Scherpenzeel. Zometeen de tas inpakken en om 12 uur gaan we rijden. We zijn met de auto van Amsterdam naar de Grote Veenpolder gereden via Flevoland en de Noord-Oostpolder, die dit jaar 75 jaar geleden droogviel. We verlieten de snelweg bij Emmeloord en reden de Kuinderweg op die naar Kuinre gaat. Wanneer ik hier ben komen vele herinneringen boven.

In mijn jeugd zat ik in Eemmeloord op de middelbare school, het Professor ter Veen lyceum, en tot mijn zestiende fietste ik iedere dag de 22 kilomer van huis naar school, heen en terug. Eerst de Pieter Stuyvesantweg en dan van Slijkenburg naar Kuinre op het fietspad langs de Lende en daarna de Kuinerweg op in de Noord-Oost polder naar school in Emmeloord. De Kuinderweg is een lange rechte weg van ongeveer 10 kilomer met weinig begroeiiing langs de kanten. Bij slecht weer fietsen wij soms tegen de wind in, die ongehinderd over de vlakten blies. Een inspannend karweitje. Maar we fietsen in groepen schoolkinderen die om de beurt voorop fietsten. Nu is er een fietspad langs de Kuinderweg, maar in mijn middelbare schooltijd in de zestiger jaren was dat fietspad er nog niet. Het was een behoorlijk gevaarlijke weg om te fietsen, want passerende auto's moesten uitwijken om je voorbij te gaan. Maar gelukkig was er in die tijd nog niet veel autoverkeer. Maar vooral het kruispunt van de Kuinderweg en de Oosterringweg was gevaarlijk. Auto's reden hard op de toen nog smalle rechte wegen in de Noord-Oostpolder, en er zijn vele ongelukken gebeurd. Bij de Oosterringweg is nu een rotonde, een hele verbetering qua verkeersveiligheid.

Bus en brommer en ongelukken

Bij heel slecht weer bijvoorbeeld in de winter gingen wij met de bus, die van Wolvega naar Emmeloord reed. Maar de bus ging maar twee keer per dag, 's morgens om 8 uur en 's avonds om 6 uur. Het was zeer onvoordelig met die bus te reizen want de school ging meestal 's middags om 3 uur uit en dan moest je bij het busstation in Emmeloord 3 uur wachten voor je weer naar huis kon. Die bus rijdt er al lang niet meer. Maar op mijn zestiende kreeg ik een brommer, een hele uitkomst. Ook daarmee kreeg ik ongelukken. Ik herinner mij, dat in de hoofdstraat in Kuinre een kind met een autoped voor het voorwiel van mijn brommer kwam. De autoped lag dwars voor mijn voorwiel en de brommer blokkeerde en ik zweefde door de snelheid van de brommer die plotseling tot stilstand kwam over het stuur op de keien. Er mankeerde mij gelukkig niets. Een andere keer kreeg ik de hond van de pastoor in Kuinre voor mijn brommer, de hond liep sindsdien mank. Bij Kuinre liggen twee begraafplaatsen. Een protestantse en een katholieke. Op een gegeven moment was er een begrafenis op een van die begraafplaatsen en ik reed er met mijn brommer langs. Juist toen ik naast de begrafenisstoet was, verloor ik de knalpot van mijn brommer. Dat leidde tot een vreselijk lawaai. Ik ben gestopt en heb de brommer uitgezet tot de begrafenis voorbij was. Daarna ben ik met de brommer zonder knalpot naar de fietsenmaker in Spanga gerden. Maar met de brommer naar school rijden was bij slecht weer ook niet alles. Vooral niet in de winter, wanneer het koud was.

Nu, zoveel jaren later rijden wij dus weer over de Kuinderweg, maar nu comfortabel met de auto. Vele boerderijen die er in mijn jeugd ook al stonden zijn maar weinig veranderd, maar er is ook nieuwe bedrijvigheid en sommige boerderijen zijn uitgebreid met nieuwe schuren.

samenstelling tekst en lay out pagina: Piet van der Lende